 On April 24th, almost two weeks after the second anniversary of the war in Sudan coined the world's biggest humanitarian crisis, we gathered in Zuid-Oost, Amsterdam, at The Black Archives to discuss the role of music and its ability to invoke revolutionary sentiment in Sudan. My BA thesis focused on this, informed by the following question, quintessentially also the title of my work: 'Can we hear the past?'
Growing up, my parents would often play Sudanese music in and around the house, in the car, and honestly whenever they had the chance. Back in Khartoum, in my family home, my aunts and I would gather in the kitchen, songs would be sung, and people would instantly come together in harmony. It was a given in my family that music played a significant role in Sudanese culture. As I dug deeper into the sounds of our past, I noticed how our revolutions almost simultaneously coincided with significant cultural and artistic changes. I began to piece together how these have and continue to be in direct dialogue. The musical traditions of Sudan tell us a story of religious influences, most notably Sufism and the Madih Nabawi tradition. Equally, migration is another significant part of our musical history, combining musical elements of eastern, northern, and western Africa in sound. Women and their musical traditions are significant for their influence on the musical scene in Sudan. The genre' aghani banat' (literal translation: women's or girls' songs) has played an essential role in society over time; genres and topics range from songs that mourn and grieve our loved ones (aghani manah) to songs celebrating love and marriage (aghani sirah). In my research, I reviewed over 100 years of Sudanese history and analysed these occurrences through the realm of music and the arts. My first entry point, Mihera Bint Abboud, was a 19th-century poetess and warrior who turned into a Sudanese folk heroine during the invasion of the Ottoman Empire. She is one of the earliest well-recorded figurines in Sudanese history that highlights the role of music and arts but equally defines the role of women in fighting for resistance and justice. During Muhammed Ali Pasha's troop's invasion, Mihera Bint Abboud would perform poetry to invoke patriotic sentiment and prepare the troops to fight for liberation (Badawi (1996). In 1899, Sudan was reconquered by the Anglo-Egyptian forces and officially became a colony. The White Flag Movement was one of Sudan's earliest recorded anti-colonial movements. Abd al-Latif, an early leader of the movement, was imprisoned for his involvement. During his imprisonment, his colleagues would greet his wife with the poem Umm Dhafayir ('O woman with braided hair'), initially composed by Obaid Abd al Nour, whose lyrics fuelled anti-colonial sentiment and uplifted revolutionary and political change at the time. During his imprisonment, his wife, Al-Azza, led a large military demonstration against the Anglo-Egyptian forces. Fellow WFL colleague and pioneer of Sudanese popular music, Haqeeba Khalil Farah, composed one of the most patriotic and well-known Sudanese songs, 'Azza fi Hawek' (My beloved Azza). Azza Fi Hawek articulates Farah's love for his beloved home country and pays homage to women like Al-Azza in fighting British and Egyptian colonial forces. As the country's independence neared, we had another prominent figure in Sudanese history: Hawa Al-TagTag. Hawa was a Sudanese woman singer who British officials repeatedly arrested for agitating for Sudanese independence. She would often perform independence by dressing in traditional women's wear garments, such as a toub in Sudan’s pre-Abarism flag (blue, green, yellow). The King of Nuba, Mohammed Wardi, performed the song 'Al Yawm Narfae Rayat Aistiqlalina' ('Today we raise the flag of our Independence') in light of our independence celebrations in 1956. Within his song, he makes deep poetic and literary references to the colonial hardship endured by the people of Sudan. Even before independence, Wardi used music to signal the importance of opposing colonial forces in his song Sahi ya Kanaru ('Wake Up, Canary'). As we approach Sudan's post-independence history, the poem of the late Egyptian poet Amal Dunqul perhaps best articulates it. "لا تحلموا بعالم سعيد" ("Do Not Dream of a Happy World") Do not dream of a happy world Behind every dead Caesar (a tyrant/dictator) Is a new Caesar And after every revolutionary dies Useless sorrows remain. The band Igd-al Jalad utilised his poetry in the song Tuning (دوزنة). This mixed-member band used music to evoke and discuss revolutionary sentiment and imagine new ways of existing and being within Sudanese society during Omar al-Bashir's authoritarian dictatorship. They are also best known for their regional diversity, utilising musical traditions from the whole of Sudan within their discography. Another popular Sudanese musician, Ibrahim al Kashif, performed and recorded the song. 'Anaa 'Iifriqi' Anaa Sudani' ('I am African, I am Sudanese') after witnessing the country's first coup d'etat in 1985. In conversation for my thesis, my interviewee Abdul Rahman shares the following about the song; Al-Atbrawi sang a patriotic song whose lyrics say, 'I am a Sudanese', but the the focus of the song was on glorifying the Sudanese by belonging to the Tree of the Arabs. One of his contemporaries, Ibrahim El-Kashif, took a different path and sang poetry in which he said, "I am an African; I am Sudanese', placing Sudan within its geographical framework (in the most popular patriotic songs today (2019) among the revolutionaries of the Sudanese revolution (cited in Khalil, p.31, 2021). The song articulates Sudanese revolutionary sentiments and plays a significant role in Sudanese cultural memory. Songs such as Mulahamat' uktubar ('The Epic of October') by Mohammed Al-Ameen contextualised and articulated the stories of the later 1964 revolution. And so many more songs speak to the intimacies of Sudanese revolutionary history. Nowadays, Sudanese artists still use music to resist the current war and as a way of mourning and coping with the grief of the destruction. For example, Dutch-based Sudanese artist Razeen shares the song ‘Ameen’ as a poetic offering in sound and film to articulate the hardship the war has caused his family directly with his video imagery utilising archival material. The song serves as a love letter to peace, the love of his home country and his way of reconciling with the tragic events. Ultimately, I could go on and on about the fantastic songs and artists who have helped shape and continue to shape our beautiful artistic revolution and the revolutionaries for their continued strength, care and vision to resist even during the most difficult times. In my departing words, I'd like to emphasise that my research did not discover or showcase something 'new'; it's something that Sudanese music and musicians have innately been able to capture. Our history's most intimate and revolutionary moments and nuances have been beautifully archived in these melodies and lyrics, and through this piece, I have only tried to further platform them. Please continue supporting the Sudanese people by informing yourself about what is happening. Below are some links to extra reading material and fundraising opportunities:
0 Opmerkingen
 Door Amber Netten “Kom leven in dit domein, Waar de dagen zacht en mooi zijn In mijn dorp.” uit ‘Congolina’, Nele Marian “Het bos, de maan en de sterren zijn voor ons Voor ons, luistert voor ons, voor ons!” uit ‘De Marrons’, Anton de Kom ‘Nalatenschap’ is een krachtig woord. Het staat in relatie tot verantwoordelijkheid, de geschiedenis en zij die na ons komen. Wat laten we achter wanneer we het leven verlaten? Wat geven we mee en hoe willen we herinnerd worden? En daarbij: hoe houdt de toekomst de herinnering aan ons in leven? Een antwoord daarop was en gaf het programma ‘De Pen als Wapen’, afgelopen donderdagavond, waarin Phaedra Haringsma in gesprek ging met Akwasi Ansah en Nadia Ngyasi over twee verzwegen, maar nu naar de voorgrond getrokken schrijvers: Anton de Kom en Nele Marian. Akwasi – hiphopper en artiest, bekend van Zwart Licht en Omroep ZWART – opende de avond met een voordracht uit zijn ‘werk in uitvoering’: een brievenbundel aan De Kom. Anton de Kom, bekend als schrijver van zijn klassieker Wij Slaven van Suriname en als verzetsheld, werd op 22 februari 1898 geboren. Meer dan een eeuw later zoekt Akwasi de connectie met hem op door middel van brieven, waarin hij zijn respect voor De Kom betoont, maar ook het dialoog met hem aangaat. In het fragment noemde Akwasi De Kom een ‘zielsverwant’. Nadia Nsayi herkende hierin een verlangen van haarzelf, maar ook een belang voor toekomstige generaties en hun engagement. Een zielsverwant, herkenning vinden in een figuur uit het verleden is volgens haar belangrijk. “Je kan geen strijd voeren zonder inspiratie. Zonder inspiratie is een strijd, een engagement haast zielloos.” Maar, zoals de geschiedenis duidelijk maakt, zijn een hoop van die figuren het zwijgen opgelegd. Nsayi legde daarom ook de nadruk op de verantwoordelijkheid van de gemeenschap: de politiek heeft er immers geen baat bij om dit soort individuen een (groter) podium te geven. “Die mensen staan voor iets. Anti- kolonialistische strijd.” En waar zouden zij nu voor staan? Nsayi - museummedewerker, schrijfster en politicologe – schreef in 2023 de korte biografie en analyse van ‘het verhaal en de levenskeuzes’ van dichteres Nele Marian. Onder dit pseudoniem bracht Mathilde Huysmans in 1935 de dichtbundel Poèmes et Chansons uit. Als dochter van een Belgische vader en Congolese moeder groeide zij op in België, waar zij uiteindelijk, toen vrouwen nog geen stemrecht hadden en temidden van de koloniale propaganda, een kritisch, anti-koloniaal geluid liet horen. Maar of Nsayi haar tot het heldendom wil verheffen, haar wil zien als zielsverwant? Tijdens de Tweede Wereldoorlog schreef Marian voor twee collaborerende kranten. Daarnaast vond ze gezelschap en liefde bij de eigenaar van dit tijdschrift, die na de Tweede Wereldoorlog werd veroordeeld voor zijn collaboratie. “Ze verdient wat mij betreft geen straatnaam of standbeeld”, las Nsayi voor. “Wél een plaats in onderzoek, literatuur, onderwijs, musea, theater. Een literair werk als Poèmes et Chansons hoort zonder meer thuis in een literaire canon in Congo én België.” Zo staan, tegen het einde van de avond, twee revolutionaire figuren naast en tegenover elkaar. De Kom en Marian brachten gedurende hun leven, maar ook in de tijd die na hen volgde, twee historische kwesties samen: de koloniale erfenis en die van de Tweede Wereldoorlog. Onderwerpen die gehuld zijn in schuldgevoel en verantwoordelijkheid – en de vraag wie dit dan draagt. In de huidige tijd blijft deze vraag dringend en actueel: kijkend naar de huidige situatie in Congo zien we onder andere hoe het door België gecreëerde verdeel-en- heers wordt doorgevoerd door de bevolking door Congo en Rwanda. Vandaag de dag zijn er door het Westen nog geen sancties doorgevoerd. “Ik begrijp schuld”, zei Nyasi, “maar dat betekent niet dat je de ogen sluit en stil zwijgt.” Deze hommage – of ‘collagevertelling’, zoals Akwasi de avond terecht verwoordde – toonde hoe de levens van twee verschillende personen op elkaar kunnen aansluiten, maar ook uit elkaar kunnen lopen. “Duurzame zaken opbouwen in een sfeer van verbinding”, hoopt Nyasi over tien à twintig jaar na te laten. Door de verbinding tussen De Kom en Marian te leggen werd een begin gemaakt. In de stilte werd geluisterd, en ontbrekende geschiedenis werd gezien. “Come live in this domain, Where the days are gentle and beautiful In my village.” from ‘Congolina,’ Nele Marian “The forest, the moon, and the stars are for us For us, listen for us, for us!” from ‘The Maroons,’ Anton de Kom ‘Legacy’ is a powerful word. It relates to responsibility, history, and those who come after us. What do we leave behind when we depart from life? What do we pass on, and how do we want to be remembered? And more importantly: how does the future keep our memory alive?
An answer to this question came through the program “The Pen as a Weapon,” held this past Thursday evening. In this event, Phaedra Haringsma interviewed Akwasi Ansah and Nadia Nsayi about two previously overlooked but now highlighted authors: Anton de Kom and Nele Marian. Akwasi—hip-hop artist and performer, known from Zwart Licht and Omroep ZWART—opened the evening with a reading from his ‘work in progress’: a collection of letters addressed to De Kom. Anton de Kom, celebrated author of the classic We Slaves of Suriname and resistance fighter, was born on February 22, 1898. Over a century later, Akwasi seeks a connection with him through these letters, expressing respect for De Kom while also engaging him in dialogue. In the excerpt, Akwasi referred to De Kom as a “kindred spirit.” Nadia Nsayi recognized this sentiment as a longing she shares, but also as an important message for future generations and their activism. Finding a kindred spirit, seeing oneself in a figure from the past, is vital, she argued. “You can’t fight without inspiration. Without inspiration, a struggle or commitment becomes almost soulless.” Yet, as history shows, many of these figures have been silenced. Nsayi emphasized the responsibility of the community to elevate these voices, as politics often has little interest in giving such figures a larger platform. “These people stood for something. Anti-colonial resistance.” And she asked: what would they stand for today? Nsayi—museum worker, writer, and political scientist—wrote a brief biography and analysis in 2023 about “the story and life choices” of poet Nele Marian. Under this pseudonym, Mathilde Huysmans published the poetry collection Poèmes et Chansons in 1935. The daughter of a Belgian father and Congolese mother, she grew up in Belgium, where, at a time when women couldn’t vote and colonial propaganda dominated, she made her voice heard with critical, anti-colonial perspectives. But does Nsayi want to elevate Marian to hero status, seeing her as a kindred spirit? During World War II, Marian wrote for two collaborating newspapers. She also found companionship and love with the magazine’s owner, who was convicted for collaboration after the war. “She doesn’t deserve a street name or statue in my opinion,” Nsayi read aloud. “But she does deserve a place in research, literature, education, museums, and theater. A literary work like Poèmes et Chansons absolutely belongs in the literary canon of both Congo and Belgium.” By the end of the evening, two revolutionary figures stood side by side—and in opposition to one another. De Kom and Marian brought together two historical issues during their lives and in the time that followed: colonial legacies and those of World War II. These topics are steeped in guilt and responsibility—and the question of who bears that burden. In today’s world, this question remains urgent and relevant. Looking at the current situation in Congo, for example, we see how Belgium's divide-and-conquer tactics are still perpetuated by the population in both Congo and Rwanda. To this day, no sanctions have been imposed by the West. “I understand guilt,” Nsayi said, “but that doesn’t mean you can close your eyes and stay silent.” This homage—or “collage storytelling,” as Akwasi aptly described the evening—showed how the lives of two very different individuals can intersect but also diverge. “Building sustainable things in a spirit of connection,” Nsayi hopes to leave behind in ten to twenty years. By connecting De Kom and Marian, a start was made. In the silence, people listened, and overlooked history was brought to light.  By Florence Mbuyi
“We shall show the world what the black man can do when working in liberty, and we shall make the Congo the pride of Africa.” There have been many attempts to vilify these words, if not to bury them altogether. Last Thursday they could be heard in the community space of the Black Archives. In collaboration with Africadelic, TBA organised an event to commemorate the Congolese struggle for independence. Honoring Lumumba Day and the 64th anniversary of this Pan African hero’s assassination, they devised a program to look back on his anti-colonial resistance, and reflect on its significance today. As a thought-provoking framing device to the ensuing panel discussion, Philosopher Grâce Ndjako, offered insights into her Phd research on Patrice Lumumba’s independence day speech. A recording of the famous address to the Congolese people was played to the room of listeners. Modest words, as Ndjako pointed out, and yet they caused a backlash amongst Western politicians and academics alike, in which accusations of anger were wielded to “problematise and punish Black speech”. One of the critics alleged that Lumumba’s speech lingered too much on the horrors of the past. But as Ndjako explained, anyone who fails to recognize its visionary optimism, hasn’t listened to his words in full. “We shall see to it that the lands of our native country truly benefit its children.” It’s in the second part of his speech that Lumumba directs his gaze into the future and shares his elaborate vision with the public. This Lumumba Day event, similarly asked what can be written after our verses of remembrance have dried on the paper. What can we hope for and what can we build? Like the second part of the speech, the event lived on the precipice of colonial trauma and on the ridge of informed hopefulness. Moderator Carla Kabamba, facilitated the panel talk between Ndjako, activist Donna Senders, and MP Mpanzu Bamenga, who shared how their lives and advocacy work have been impacted by Lumumba’s legacy. Mpanzu highlighted specifically how he associates Lumumba with the act of building new structures upon the ruins of injustice. In his own life this led him to a career in human rights activism and anti-racist policy-making. A discussion of Andrée Blouin, a close political advisor to Lumumba and his government, led Senders to call attention to the situation of Congolese women today, who suffer massive rates of sexual violence at the hands of armed forces. Blouin has been a champion for the social progress of Congolese women during her time in politics. And haven’t we inherited her resistance fight too? Nuanced and bittersweet, each spoken contribution held a combination of anguish and appreciation, weighing the labour of overcoming against the gift of empowerment. Some expressed mournful realism about the fact that Congolese people still have to fight the same battle that has been killing their people for generations. As Kabamba said, growing up Congolese in the Netherlands, you acquire the understanding that there is no other way but to suppress the pain you feel for your country. And yet there is always reason to hope, if the actors of the present stay alert to the waves of history, if our defiance is loud and our solidarity far-reaching. At the very least it can be said that the fog of ignorance around the Congolese struggle is lifting. Long after Lumumba presented the second part of his independence speech. It’s the second life to an old hope.  Aan De Leden van de Tweede Kamer der Staten-Generaal De Leden van de Gemeenteraad van Amsterdam Het Bestuur van Nationaal instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis (NiNsee) Amsterdam, 16 juni 2024 Betreft: De voorgenomen aanwezigheid van de huidige Kamervoorzitter bij de herdenking van het slavernijverleden op 1 juli 2024 te Amsterdam. Geachte leden van de Tweede Kamer, Geachte Leden van de Gemeenteraad van Amsterdam, Geachte Bestuursleden van het NiNsee, Geschokt en verontwaardigd hebben wij kennisgenomen van het voornemen om de huidige voorzitter van de Tweede Kamer een krans te laten leggen op 1 juli 2024. De functie en de persoon kunnen hier niet los van elkaar worden gezien. Martin Bosma is bekend om zijn racistische ideologie en zijn beledigende uitlatingen jegens Afro-Caribische Nederlanders. Wij veroordelen deze schending van 1 juli 2024: de afsluiting van het herdenkingsjaar van de afschaffing van de slavernij. Met klem vragen wij uw Kamer om zich hier te laten vertegenwoordigen door uw vicevoorzitter. 1 juli is voor Afro-Caribische en Inheems-Caribische Nederlanders een betekenisvolle, bijkans heilige, dag. Wij staan stil bij de geschiedenis van wie wij zijn. Van het onrecht dat onze voorouders is aangedaan, tot het onrecht dat in deze samenleving van vandaag nog steeds bestaat in de vorm van discriminatie en uitsluiting. Het is belangrijk dat hoogwaardigheidsbekleders eer bewijzen aan dit plechtige moment. Als erkenning van het aandeel dat de Nederlandse Staat in dit onrecht heeft gehad en de welstand die het dit land heeft opgeleverd. Als impuls om te werken aan een samenleving die vrij zal zijn van discriminatie. De verschillende voorzitters van de Tweede Kamer hebben altijd het respect voor de betekenis van deze dag in woord en in persoon uitgedragen. Dit heeft bijgedragen aan erkenning, en aan verbinding in een gedeeld verleden en een gedeelde toekomst. Het heeft bijgedragen aan het land dat wij met elkaar willen zijn. In onze samenleving winnen daarentegen onverdraagzame geluiden steeds meer terrein. De op witte superioriteit gebaseerde en tot verdeeldheid aanzettende uitspraken hebben geleid tot een aanzienlijke winst voor radicaal-rechts. Deze wending in het politieke klimaat is zorgelijk. Terwijl – juist in dit herdenkingsjaar – er meer inzicht begint te ontstaan in de systemische doorwerking van de slavernij in discriminatie en uitsluiting, wordt xenofobie genormaliseerd in het landsbestuur en in het dagelijkse discours. Martin Bosma draagt al twintig jaar een expliciete racistische ideologie uit met witte suprematie als uitgangspunt. Hij laat zich denigrerend en racistisch uit over Afro-Caribische Nederlanders. Hij ontkent de doorwerking van het slavernijverleden in de hedendaagse maatschappij, in de vorm van discriminatie en uitsluiting. Bosma verspreidde onder andere racistische omvolkingstheorieën, sprak in het kader van het herdenkingsjaar over ‘slavernijgedram’, ‘anti-blank racisme’, en over ‘propaganda en indoctrinatie’ ten aanzien van het slavernijverleden. Hij pleitte tegen de rehabilitatie van de verzetsheld Tula en noemde Tula een ‘racistische moordenaar’. Ook pleit Bosma’s PVV ervoor om de excuses voor het slavernijverleden in te trekken die namens de Nederlandse Staat op 19 december 2022 door premier Rutte zijn uitgesproken. Ten slotte is onlangs duidelijk geworden dat Bosma nauw betrokken is bij een nieuwe apartheidsbeweging in Zuid-Afrika. Dat is in strijd met de trots van dit land op zijn steun aan de vrijheidsstrijder Nelson Mandela. Het is niet mogelijk om de functie te scheiden van de persoon Martin Bosma, met zijn racistische denkbeelden. Met de vraag aan onze gemeenschap om de aanwezigheid van deze Kamervoorzitter te dulden, wordt een grens overschreden. De aanwezigheid van Martin Bosma op 1 juli is een klap in het gezicht van allen voor wie deze dag een intense betekenis heeft. Een kranslegging door deze Kamervoorzitter onteert de intrinsieke betekenis van dit moment voor veel Nederlanders. Het ontneemt iedere waarachtigheid aan het eerbewijs dat die daad symboliseert. Met een kranslegging door Martin Bosma worden dit eerbewijs, en de betekenis van 1 juli, geweld aangedaan. Ons wordt gevraagd om deze zaak niet politiek te maken. Wij nemen met kracht afstand van deze benadering. Deze zaak is politiek. Slavernij was een politiek systeem van wetten en beleid. De gevolgen hiervan zijn vandaag nog voelbaar. De kranslegging door Kamervoorzitter Bosma met zijn reputatie van racisme, op de dag dat het leed wordt herdacht dat dit politieke systeem heeft teweeggebracht, betekent een verdere normalisering van racistische opvattingen en uitingen in de maatschappij. Deze daad wordt hiermee een politiek statement dat het in onze Grondwet verankerde mensenrecht van non- discriminatie ridiculiseert. Deze zaak is daarbij een kwestie van respect. Respect voor de Afro-Caribische en Inheems- Caribische gemeenschap in Nederland, in het Koninkrijk en in Suriname, en voor de 1 juli- herdenking van 250 jaar trans-Atlantische slavernij. Respect voor de democratische waarden van onze rechtsstaat. Respect voor artikel 1 van de Grondwet, en voor de gelijkheid en veiligheid van alle burgers van dit land. Wij roepen met klem de Tweede Kamer der Staten-Generaal, de Gemeenteraad van Amsterdam en het NiNsee op om te voorkomen dat de herdenking op 1 juli 2024 wordt onteerd. Sta niet toe dat het proces van heling van de geschiedenis, dat met dit herdenkingsjaar wordt gesymboliseerd, wordt geschonden. Stuur een vervanger. Stuur iemand die het meent. Coalitie voor een Waardige 1 juli Herdenking Ondertekend door: Akwasi Ansah, Andrew Makkinga, Antoine de Kom, Babs Gons, Carla Kabamba, C. J. Gressmann, Chanelva Lodik, Chantelle Rodgers, Cynthia Mc Leod, Dionne Abdoelhafiezkhan, Denise Jannah, Dolores Leeuwin, Dylan Lennox Bakker, Ernestine Comvalius, Esther Duysker, Freek Ossel, Glenn Codfried, Glenn Helberg, Gloria Wekker, Guilly Koster, Guno Jones, Hannah Belliot, Hesdy Lonswijk, Howard Komproe, Ida Does, Ira Kip, Ivette Forster, Iwan Leeuwin, Janice Deul, Jerry Afriyie, Jessica Dikmoet, Jetty Mathurin, Jolanda Spoel, Kunta Rincho, Lilian Gonçalves - Ho Kang You, Lucien Kembel, Manoushka Zeegelaar Breeveld, Marian Duff, Marisa Monsanto, Marjorie Boston, Marlon Reina, Mildred Roethof, Milouska Meulens, Mitchell Esajas, Natascha Slagtand, Neske Beks, Otmar Watson, Peggy Burke, Ralitsa Maduro, Raoul de Jong, Raymi Sambo, Richard Kofi, Roy ‘Kaikusi’ Groenberg, Rudy ter Beek, Samora Bergtop, Saundra Williams, Serana Angelista, Simone Zeefuik, Sylvana Simons, Vincent de Kom, Vincent Soekra, en vele anderen.... Gedragen door de volgende organisaties Afrovibes Foundation, Bijlmerparktheater, BlackPowerment, Comité 30 Juni - 1 Juli Amsterdam, Comité 30 juni/1 juli (Inheemsen Suriname), Comité 30 juni/1 juli Flevoland, Comité 30 juni/1 juli Arnhem, Comité Boni, EducatieStudio, Keti Koti Overijssel, Kick Out Zwarte Piet, Memphisfilm, Nederland Wordt Beter, Patta, RIGHTABOUTNOW INC, St. Afri diaspora Suriname Nederland, St. Anton de Kom, St. Eer en Herstel, St. Hia Brabant, St. Instituut win voor multiculturele ontwikkeling, St. Grani, St. KENK-I, St. Profor, St. Sabi, St. SmartZwart, St. Wi Sten, Theater voor Keti Koti, The Black Archives, Ubuntu Society, Untold, Vereniging Ons Suriname, Vereniging Opo Kondreman, We Are On The Move, Well Made Productions / Kondre Alliantie, We Promise, Zwart Manifest. Gesteund door vele individuen zoals: Aden Klappe, Afke van Halen, Aisha Schol, Amita Gajadien, Annette Nobuntu Mul, Annette Schol, Arnold Palil, Arsha Dhore, Aspha Bijnaar, Asselien van Dijk, Astrid Belgrave, Bryan Soekra, Cedric Martis, Chadia Bannouh, Channine Vriesde, Chantal Tjin, Chris Nieuwland, Christien Bottse, Claire Soekra, Claudia Goenodimedjo, Cliff Ormskerk, Davide Bottse, Dia Wilbrink, Dirk-Jan van Dijk, Duncan Wielzen, Edwin Lieveld, Ellen Tjon A Meeuw, Enver Liesdek, Eric Seedorf, Evita Keulen, Fay Mahogany, Fiona Veraa, Frits van Eyck, Gerhesdine Gambier, Giovanni Adriaan, Glenn Fokké, Gooitske Zijlstra, Gregory George Nieuwenburg, Guillaume Schmidt, Hadewych Verkuyl, Heleen Rompelman, Henny Bouwman, Herman Geerlings, Iris Hasnoe, Janine van Dijk, Jarmil Soe-Agnie, John Zebeda, Jurgen Olivieira, Jursica Mills, Kenneth Edam, Liesbeth Ballast, Lilian Panka, Lilian Sumter, Lilly-More Gonsalves Jardin de Ponte, Linda Palil, Loes van der Veer, Luciën Marius Olf, Luuk van den Bosch, Maarten van Hinte, Machteld Bijl, Marieke Slootman, Marije Versteeg, Marita Florence Bouwer, Marjeĺle de Deugd, Marjorie Dawson, Marlon Sanches, Nancy Loor, Naomie Veerman-Bergwijn, Nawal, Ngangitie Schal, Nikita Krouwel, Ninan Esajas, Olivia Biswane, P.E.D. Borkulo-Sankofa, P.J.A. Visser, Patrick Yzer, Patty Rudge, Pim Deul, R.L. Soekra, Ray Blinker, Regina Stuart-Yzer, René Wissink, Romano Krenten, Rory Vincentius, Reginald Ronde, Roy Deekman, Sarita Bajnath, Schiavone Simson, Sergio Berrenstein, Sharon Axwijk, Sherman de Jesus, Sherylene Veira, Shivani Jagroep, Siegmien Staphorst, Soekra J.H, T.G.N.Tjoa, Terra Dakota Stein, V.R. Vijzelman en meer.. Mitchell Esajas krijgt koninklijke onderscheiding
Mitchell Esajas heeft woensdag een koninklijke onderscheiding gekregen. Hij is benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Mitchell werd verrast met het lintje en schreef later over zijn onderscheiding het volgende: "Ik heb gemengde gevoelens bij de lintjes en het Koningshuis maar zie dit ook als een stukje erkenning en waardering voor het harde werk en de strijd van niet alleen mij, maar alle mensen die zich hebben ingezet voor New Urban Collective, The Black Archives en Kick Out Zwarte Piet." Dit en de expositie Facing Blackness is tot 29 april 2023 te zien en op 12 mei 2023 organiseren we het Books & Bites festival eindfeest. Vandaag herdenken we Anton de Kom die op 22 februari 1898 in Suriname is geboren, hij zou vandaag 125 jaar zijn geworden. In 1934 publiceerde hij zijn boek Wij slaven van Suriname, een felle aanklacht tegen racisme, uitbuiting en koloniale overheersing. Deze maand is het ook precies 90 jaar geleden dat De Kom door de koloniale autoriteiten werd opgepakt omdat hij opkwam voor uitgebuite arbeiders. Honderden mensen gingen op 7 februari 1933 de straat op om de vrijheid van De Kom op te eisen. De politie opende het vuur en vermoorde enkele demonstranten. De Kom werd gedeporteerd naar Nederland. Veertig jaar later, in februari 1973, vonden er grote protesten en stakingen plaats in Paramaribo vanwege de economische crisis. Net als in 1933 werd er repressief opgetreden en op demonstranten geschoten. Vakbondsleider Jowini Abaisa werd tijdens het protest doodgeschoten.
Op vrijdag 17 februari 2023 gingen duizenden mensen de straat op in Suriname om te protesteren tegen het economische wanbeleid en nepotisme in de Surinaamse politiek. Helaas ontstonden er rellen en plunderingen. Zoals Martin Luther King Jr. zei: "a riot is the language of the unheard". Door de geschiedenis heen zijn vreedzame protesten vaker op rellen uitgelopen vanwege de grote onvrede onder burgers. Het plunderen van winkels, het vernielen van eigendom van ondernemers en burgers en aanvallen op het parlement keuren wij af. Al is Suriname honderden jaren lang geplunderd door Nederlandse kolonisten en zijn vele Surinamers zijn ontevreden over de ongelijkheid en het nepotisme dat ook na de onafhankelijkheid in stand is gehouden. The Black Archives, vereniging Ons Suriname en Zwart Manifest hebben er kennis van genomen dat een van de protestleider Stephano ‘Pakittow’ Biervliet en andere vreedzame activisten zijn gearresteerd en worden vervolgd. We zien dit als een zorgelijke ontwikkeling en een vorm van intimidatie van kritische stemmen. De vrijheid van meningsuiting en betoging is een fundamenteel mensenrecht dat te allen tijde beschermd dient te worden. Er is een lange geschiedenis van Surinaamse en Zwarte emancipatiebewegingen die zowel in Suriname als Nederland actief en er is een groot netwerk van mensen in nederland die zich zorgen maken over de ontwikkelingen in Suriname. In de geest van Anton de Kom spreken wij onze solidariteit uit met alle vreedzame demonstranten in Suriname en roepen we de Surinaamse autoriteiten op om de mensenrechten van alle burgers te respecteren. The Black Archives Vereniging Ons Suriname Zwart Manifest Het Nationaal instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis (NiNsee) heeft op maandag 7 november 2022 het rapport met als titel ‘Waarom vrijheid niet kon wachten: Het parlementair debat rondom de afschaffing van de slavernij’ overhandigd aan Vera Bergkamp, voorzitter van de Tweede Kamer. De overhandiging heeft plaatsgevonden in het Nationaal Archief te Den Haag. Het rapport is de uitkomst van een onderzoeksproject over de periode vóór de afschaffing van de slavernij (1853-1863) in Nederland. Het onderzoek is uitgevoerd door dr. Kwame Nimako, dr. Mano Delea en drs. Mitchell Esajas, in opdracht van het NiNsee.  Parlementair debat De overhandiging van het rapport werd voorafgegaan door een rondleiding verzorgd door dhr. Johan van Langen en mevrouw Afelonne Doek, directeur van het Nationaal Archief. Tijdens deze rondleiding werd een compilatie van wetsvoorstellen, onderzoeksrapporten, ingekomen verzoekschriften aan de Koning en de uiteindelijke Emancipatiewet gepresenteerd. De titel van het rapport weerspiegelt de stemming van de Nederlandse parlementsleden ten tijde van het parlementair debat. Sommige van de parlementsleden spraken niet alleen over de slavernij als een schandelijk systeem maar ook als zijnde een smet, vloek en kanker voor Nederland en de Nederlandse eer. Toch was dit een debat met een twist, zoals blijkt uit het rapport. Bepalend voor het debat waren dan ook vaak kwesties van compensatie voor de voormalige eigenaren van tot slaafgemaakten. Mensen werden beschouwd als goederen. Voor Mitchell Esajas is de overhandiging van het rapport een voortzetting van het (parlementair) debat toen der tijd. Dit wordt nog onderstrepen door de recente aankondiging voor het maken van excuses voor het slavernijverleden door de Nederlandse overheid.  Linda Nooitmeer, voorzitter van het NiNsee, vindt het onderzoek nuttig voor het bewustzijn van de huidige Tweede Kamer. ‘Dit onderzoek toont ondermeer aan dat de Trans-Atlantische slavernij een systeem was dat voortkwam uit resultaatgerichte bedrijfsplanning en dat de voorganger van de huidige Tweede Kamer een cruciale rol bij de instelling én afschaffing van de slavernij heeft vervuld. Ik hoop dat de huidige Tweede Kamer goed kennis neemt van dit onderzoek en bij toekomstige besluitvorming inzake dit dossier de bevindingen uit dit rapport in gedachten houdt”.
Volgens de voorzitter van de Tweede Kamer, mevrouw Vera Bergkamp, is het rapport een noodzakelijke uitnodiging om ‘’het beeld [van de geschiedenis] bij de stellen”. Ook bedankt zij het NiNsee voor haar constante inzet in deze lijn. De impact van het slavernijverleden is nog steeds groot, niet alleen in de voormalige koloniale gebieden, maar ook in Nederland. Dit rapport, en het werk van het NiNsee, draagt dus bij aan het verzamelen van kennis over ons verleden, opgedaan op basis van gelijkwaardigheid. Hierin ligt volgens mevrouw Bergkamp de grootse bijdrage aan de gedeelte toekomst van de hele Nederlandse samenleving. Het rapport zal onder aandacht worden gebracht van de vaste Kamercommissie Binnenlandse Zaken en onderdeel worden van het politiek proces. Op maandag 17 oktober 2022 kwamen de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Dijkgraaf en staatssecretaris van Cultuur en Media Uslu op bezoek bij The Black Archives. Het was onderdeel van een werkbezoek in het kader van het slavernij- en koloniaal verleden. Namens The Black Archives en Zwart Manifest overhandigde Mitchell Esajas een kopie van het Zwart Manifest aan de bewindslieden. Het manifest is gebruikt om nieuw anti-discriminatie en anti-racisme beleid bij het ministerie te ontwikkelen. Manuwi C. Tokai en Sherlien Sanches hebben namens de Raad voor het Repatriëren aan de Kalinya Terewuyu Natie een brief overhandigd de baby die terug is gevonden in het depot van het Tropenmuseum terug werd gevraagd. De Raad schreef: “Wij hebben vernomen dat de minister Robbert Dijkgraaf het verzoek tot repatriëren van onze voorouders en artefacten goed heeft ontvangen tijdens zijn werkbezoek aan The Black Archives. Wij verwachten binnen aanzienlijke termijn een officiële reactie te ontvangen van de minister zodat wij kunnen overgaan tot het repatriëren van de artefacten en het begraven van onze voorouders. De rust van onze voorouders speelt een belangrijke rol als Nederland in het reine wil komen met de genocide en etnocide op de Inheemse naties en landen.” Daarnaast heeft de vereniging Ons Suriname een korte presentatie gegeven over haar plannen voor het op te richten Suriname Museum. De bewindslieden deden ook de Black Heritage Tour en ze bezochten OSCAM, NinSee en het Tropenmuseum. Het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap schreef: "Het slavernijverleden is een zeer pijnlijk , belangrijk en tot voor kort onderbelicht onderdeel van onze gedeelde geschiedenis. Vanaf volgend jaar, van 1 juli 2023 tot 1 juli 2024, wordt hier in het hele koninkrijk extra aandacht aan besteed tijdens het Herdenkingsjaar Slavernijverleden." De slavernij werd in 1863 op papier afgeschaft, in de praktijk moest slaaf gemaakten in Suriname nog tot 1873 onder 'Staatstoezicht' doorwerken. In 2023 is het 150 jaar geleden dat de slavernij in Suriname en de Caribische eilanden de facto werd afgeschaft. Onder druk van de anti-racisme beweging en Zwarte gemeenschappen heeft het kabinet besloten om 2023 tot een officieel herdenkingsjaar uit te roepen. In dit jaar wordt er extra aandacht gegeven aan dit pijnlijke deel van de geschiedenis en de erfenis ervan. Daarnaast stelt het kabinet extra gelden beschikbaar om activiteiten in het kader van het Herdenkingsjaar te organiseren: "Het kabinet stelt hiernaast 2 miljoen euro beschikbaar voor de organisatie van activiteiten tijdens het Herdenkingsjaar door bijvoorbeeld maatschappelijke organisaties en culturele instellingen." Lees meer informatie via de website van het ministerie. Het volgende event van The Black Archives over ondernemerschap, Black Owned Businesses en persoonlijke ontwikkeling - de Black Business Meeting - vindt plaats op vrijdag 21 oktober 2022. Koop een ticket via de website. Wil je net als de minister en staatssecretaris ook de expositie Facing Blackness bezoeken? Reserveer dan hier een ticket. |
The Black Archives BlogArchieven
Juli 2025
|
RSS-feed
Openingstijden/Opening TimesJe kunt ons bezoeken van woensdag tot en met zaterdag / Visit us on Wednesday through Saturday:
Woensdag/Wednesday 11.00 - 17.00 uur Donderdag/Thursday 11.00 - 17.00 uur Vrijdag/Friday 11.00 - 17.00 uur Zaterdag/Saturday 11.00 - 17.00 uur Onze nieuwe locatie in Amsterdam Zuidoost is geopend. Neem contact op via de pagina contact voor rondleidingen buiten het programma. We moved to South East Amsterdam. Contact us via the page contact for tours outside our program. |
(Rolstoel)toegankelijkheid/Accessibility
The Black Archives bevindt zich op de begane grond en is toegankelijk voor personen met een fysieke beperking en voor rolstoelgebruikers.
At this moment, The Black Archives is accessible for people with physical disabiliteis as we are located on the ground floor. |